NASZE WZNIOSŁE POWOŁANIE - fragmenty
8 lipca
Bank, który nigdy nie zawodzi
„Ale sobie skarbcie skarby w niebie, gdzie ani mól ani rdza psu-je, i gdzie złodzieje nie podkopują, ani kradną. Albowiem gdzie jest skarb wasz, tam jest i serce wasze. Mat 6:20,21.
Oto obraz wartości wiecznych w przeciwieństwie do skarbów ziem-skich. Jeżeli celem i dążeniem twojego życia jest odkładanie skar-bów w niebie, zostaniesz wzniesiony ponad podły, nędzny, demora-lizujący wpływ nie-umiarkowanej żądzy zdobywania bogactwa w życiu doczesnym Odkładanie skarbów w niebie przyda szlachetności charakterowi; umocni hojność, zachęci do miłosierdzia; będzie kształtować współczucie, miłość braterską i dobroczynność, Będzie jednoczyć duszę człowieka z Chrystusem więzami, których nigdy nie da się rozerwać. Możecie odkładać sobie skarby w niebie przez to, że będziecie bogaci w dobre uczynki - bogaci w rzeczy nieznisz-czalne i duchowe.
Pouczenie brzmi: „sobie skarbcie skarby w niebie. W naszym wła-snym interesie jest, abyśmy sobie zapewniali skarby niebieskie. Bóg nie odnosi korzyści przez naszą dobroczynność. Bydło na tysiącach wzgórz należy do Niego „Pańska jest ziemia, i napełnienie jej. Ps. 24:1. Lecz używając darów, które powierzył naszej trosce dla zba-wienia dusz przenosimy nasze bogactwo do skarbca nieba. Gdy szu-kamy chwały Boga i spieszymy do dnia Bożego, jesteśmy współpra-cownikami Chrystusa, a nasza radość nie jest nikczemną i ulatującą emocją, lecz jest to radość naszego Pana. Jesteśmy uniesieni ponad mszczące, przygnębiające troski tego kruchego, zmiennego świata.
W czasie naszego pobytu na tej ziemi jesteśmy przedmiotem strat i rozczarowań. Złodzieje włamują się i kradną, mól i rdza psują; ogień i burza zmiatają to, co posiadamy. ... Jak wielu poświęciło życie i duszę zdobywaniu bogactwa, a nie było bogatych w Bogu; a kiedy przyszło na nich nieszczęście i dobra ich zostały zmiecione, nie mieli nic odłożonego w niebie. Stracili wszystko - zarówno doczesne, jak i wieczne bogactwa....
Wszystko, co zostaje odłożone na ziemi, może zostać zmiecione w jednej chwili; lecz nic nie może ruszyć skarbu, który jest odłożony w niebie. 12
9 lipca
Uśmiechy Boga
„Błogosławieństwo Pańskie ubogaca, a nie przynosi z sobą utra-pienia. Przyp.. 10:22.
Nic nie może przynieść nam rzeczywistego dobra bez błogosławień-stwa Bożego. To, co Bóg pobłogosławi, jest pobłogosławione. Dla-tego też „lepsza jest trocha sprawiedliwego, niż wielkie bogactwa wielu niepobożnych. Ps.37:16, Niewielka ilość z błogosławień-stwem Bożym sprawi, że niewielka ilość pójdzie dalekimi drogami. Kiedy poświęcimy się sprawom królestwa Bożego, On będzie dbał o nasze sprawy. 13
Pan dał nam cenne błogosławieństwa w prostych kwiatach polnych, w zapachu tak wdzięcznym dla naszych zmysłów. Zabarwił każdy kwiat urodą; bo On jest wielkim Mistrzem Artystą, Ten, który stwo-rzył piękne rzeczy w naturze, uczyni znacznie większe rzeczy dla du-szy. Bóg jest miłośnikiem piękna i przyozdobi nasze charaktery Swoimi obfitymi łaskami. Sprawi, że nasze słowa będą tak wonne, jak kwiaty polne. Zesłał nam codzienne błogosławieństwa dla na-szych potrzeb fizycznych. Sam chleb, który spożywamy, nosi na so-bie podobieństwo i napis krzyża. 14
Ci tylko są prawdziwie błogosławieni, których główną troską jest zapewnienie sobie tych błogosławieństw, które będą żywiły duszę i trwały na wieki. Nasz Zbawiciel mówi nam: „Ale szukajcie naprzód królestwa Bożego, i sprawiedliwości jego, a to wszystko będzie wam przydano. Mat. 6:33. Bóg troszczy się o nas, tak że zsyła na nas Swoje błogosławieństwa doczesne. Nasze dobro ziemskie nie jest poza uwagą naszego Ojca niebieskiego. On wie, że mamy potrzeby. ... Kiedy Bóg uśmiecha się patrząc na nasze wysiłki, jest to więcej warte, aniżeli dochód ziemski. „Jak Słodkie okazują się nasze co-dzienne pociechy Kiedy doprawione są Jego miłością. 15
Każde wybawienie, każde błogosławieństwo, jakiego Bóg udzielił Swojemu ludowi w przeszłości, powinno być na świeżo przechowy-wane w pamięci jako pewna rękojmia dalszych i obfitszych, rosną-cych błogosławieństw, jakich udzieli. 16
Nie ma granicy błogosławieństw, jakie jest naszym przywilejem otrzymać. 17
10 lipca
Dar, jaki Bóg przyjmuje
„Dawajcie, a będzie wam dano; miarę dobrą, natłoczoną, i po-trzęsioną, i opływając; dadzą aa łono wasze; albowiem taką mia-rą, którą mierzycie, będzie wam zaś odmierzono”. Łuk. 6:38.
Nie narzekajmy z powodu tego, że często się nas prosi o dawanie na budowę dzieła. Co czyni te częste nawoływania koniecznością? Czy nie jest to gwałtowny wzrost przedsięwzięć misjonarskich? Czy przez odmówienie pomocy będziemy opóźniać wzrastanie tych przedsięwzięć?...
Wszyscy ci, którzy posiadają Ducha Chrystusa, będą mieli czułe, współczujące serce i otwartą, hojną rękę. ... Nam powierzona została praca głoszenia ostatniego poselstwa miłosierdzia, aby została prze-kazana naszemu światu - nowina, która ma przygotować lud, aby stanął w dniu Boga. Czy uświadamiamy sobie naszą odpowiedzial-ność? Czy wykonujemy naszą część w głoszeniu nowiny? Obecny czas jest obciążony sprawami wiecznymi. Mamy rozwinąć sztandar prawdy przed światem, ginącym w błędzie. 18
Im więcej przynosimy do skarbca Bożego, tym więcej będziemy mieli do przynoszenia, bo On otworzy przed nami sposoby, powięk-szając naszą substancję. Odkryłam, że jest to prawda przez własne doświadczenie. Gdy Bóg pomnaża Swoje dary dla nas, nie wolno nam stawać się samolubnymi i odmówić Mu naszych dziesięcin i ofiar. Każdy z nas ma do odegrania swoją rolę w dziele zbawienia. 19
Dary i ofiary nie kupią nikomu z nas zbawienia. Religią Biblii jest taki rozwój naszej natury moralnej, w którym dusza rozmawia z Bo-giem, kocha to, co kocha Boga i nienawidzi tego, czego nienawidzi Bóg. Bóg nie przyjmie twojej ofiary, jeżeli będziesz odmawiał dania siebie. On prosi nie tylko o to, co jest Jego w powierzonych ci środ-kach, lecz o Swoją własność w twoim ciele, duszy i duchu, okupio-nych nieskończoną ceną krwi Syna Bożego. 20
To pokorne, wdzięczne, pełne szacunku serce czyni ofiarę pięknie pachnącą, miłą Bogu. 21
11 lipca
Miłosierna, pomocna ręka Boża
„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni